Blogs de los Becarios ICEX, Organismos Autonómicos y Cámaras de Comercio


Book Hostels Online Now

Archivo de la categoria '- África Subsahariana'

1 aniño coa pequena

19 Marzo, 2010

Ola a todos!!

Pois resulta que Silvia e mais eu xa botamos un aniño xuntos. Podedes felicitala aquí pola súa infinita paciencia.

Déixovos por aquí algunhas fotos dun marabilloso ano coa miña pequena querida.

Proximamente máis caralladas de Lagos.






Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Una de indios

19 Marzo, 2010

En mi capítulo periódico de desgracias, hoy “Como perder un móvil por robo en un musseque”. Íbamos el papa frita del Jaime y yo subiendo por una cuesta por en medio de un musseque para evitar el engarrafamento de las calles convencionales, cuando entre buraco y buraco, el carro se quedó encajado. Con estas, inmediatamente se formo la confusao padre (dícese del estado en que devienen siempre las conglomeraciones de gente en Luanda), apareciendo gente de todos lugares, teniendo todos una solución al problema y gritando a la vez. Total, que habiéndome dejado la ventana del co-piloto abierta, a los dos minutos me acuerdo de mi movil, y claro, ya no estaba. Me cago en la puta!!!!!! Allí nadie sabía nada al respecto, así que nada, a mamarla!!! Y encima el tontaina del Jaime pegándome gritos porque según él, yo tenía la culpa del tema.

Con estas, ya llego 40 minutos tarde a trabajar. Empezaba de puto culo un día de curro de los buenos. Además, había quedado sobre las 9 30h con un tipo que me iba a enseñar un coche, pero claro tras recuperar su número no se como, resulta que la red de Unitel hoy no funciona. Por qué? Pues no se sabe, simplemente hoy no va. Asunto ‘comprar carro’ sin solucionar.

Pues nada, mucha calma. Sin móvil, sin contactos, y todavía sin carro, a seguir currando. El martes vienen en Misión, y eso significa horas extras por doquier. La parte buena es que una semana me voy de vacaciones...eso si, con quién, sí con el papa frita tontaina!!! Quién me mandaría mi!!!!
Buen fin de semana a todos.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Outra praia en Lagos

14 Marzo, 2010

Ola raparig@s!

Hoxe tocou visita a outra praia desta zona. Creo que se chama "Iloshi" ou algo semellante. O caso é que para ir a esta praia había que levantarse cedo e comprar comida. En teoría na praia agardábanos unha casiña con grella, piscina e outras diversións. Así que todos en pé ás 8:30 da mañá dun domingo, veña a comprar comida e cara ás 10:30 no embarcadoiro.


Á outra praia á que fun algunha vez por aquí, Tarkwa, chégase tras uns quince minutos de barquiña. Nesta tardamos tranquilamente corenta e cinco minutiños. Vas rodeando o porto de Lagos, vas vendo unhas cantas vilas mariñeiras que recordan a Ganvié (en Benín) e ves o maior cemiterio de barcos abandonados que vin en ningures. Por comezar por algo, comezamos por amosa-la vila mariñeira:


E como o importante é a praia, pois imos a ela. Tralo noso paseo de barquiña chegamos á casiña, con piscina incluída.


A praia estaba ben, só que, claro está, é nixeriá e está chea de merda. Aquí teñen o puto costume de tirar todo o lixo ó chan, co cal o mar o acaba devolvendo ás praias. Ademais non reciclan nada de nada. Por favor, os que poidades reciclade, que doe moito tirar un cartón ou un papel co resto da merda!

Tras unhas horiñas de piscina, comida e sesta tocaba volver. Volvendo cara o porto de Lagos vas vendo tódolos barcos, petroleiros sobre todo, que teñen por aí tirados, deixados á súa sorte. O mellor é que aínda hai xente vivindo neles...


Non todo ían ser barcos, tamén hai bastantes vilas no camiño á praia.


E logo tocou o susto da tarde. Resulta que as embarcacións pequenas a motor non poden navegar a partires das 18:00 horas, e como eran as 18:10 e a patrulleira da policía viu que eramos brancos aí nos pararon para querer sacar cartos. Por sorte, pasou outra barquiña preto e tiveron que parala, posto que xa nos pararan a nós. Como os nixeriáns son uns artistas, aí chega o condutor da outra branca e pregunta, como se a cousa non fose con el: "Que ocorre?" "Algunha emerxencia?" "Hai que levar a alguén ó hospital". Consecuencia, os policías preferiron meterse con el.


Aínda así, deu tempo a que nos quedasemos sen combustible e nos tivesen que remolcar ata o peirao, dende onde podiamos ver algunhas vistas fermosas de Lagos. En particular encántame a seguinte, 20 millóns de habitantes por aquí, a maioría mal vivindo ou vivindo en barcos abandonados e hai xente con pasta abonda para mercar ese iate particular para usalo unha ou dúas veces ó ano...viva o puto mundo capitalista!



Por hoxe xa abondou, que a discusión coa policía deixoume fino. Vou ver algo de fútbol. Saúdos!

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Continuamos en la luta!!!

12 Marzo, 2010

Aquí seguimos sin muchas noticias que reseñar. Lo más novedoso últimamente se produjo el fin de semana pasado cuando fuimos a Uige, provincia al norte de Luanda que ya hace frontera con RD Congo. En el camino pasamos por zonas ya bastante selváticas, aunque la ciudad esta en sí es más de los mismo, la mayor parte la población vive en chabolas de adobe y chapa, y hace el mismo calor insoportable de aquí.

Aparte de esta y Malange, aun me quedan muchas otras provincias que visitar por el sur que tiene mejor pinta como Benguela-Lobito, Huambo o Namibe. Además, en semana santa me voy con un colega a Zimbaue/Botswana donde veremos las famosas “Victoria Falls” entre otras cosas.

Así que nada, en esas estamos. Este finde nos quedaremos por aquí, con un poquito de fiesta y otro poco de playa. Ya son 5 meses y medio los que llevamos por aquí, y estoy seguro que lo mejor aún está por llegar. En una semana me traen de nuevo mi cámara de España, así que prometo colgar muchas más fotos (tampoco me será muy difícil claro).

Un fuerte abrazo desde esta esquinita del mundo.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Produtos de uso común en Nixeria

6 Marzo, 2010

Boas noites!

Pola gran cidade de Lagos seguimos. De momento non hai nin rastro das choivas que debían vir a partires de marzo, sobre todo en maio, xuño e xullo, e seguimos co noso tempo soleado e por riba dos 30ºC.

Como pouco máis facemos agora que traballar duramente, ir ás clases de francés e aproveita-lo tempo para ir á praia, non teño novas historias que contar por aquí. Así que para non perde-lo costume de escribir catro tonterías á semana no blog, pois vouvos presentar uns cantos produtos de bastante uso polas terras nixeriás.

É obrigado comezar polo noso querido e inseparable Relec.


Isto vén sendo un repelente de mosquitos. Como se ve ben no fraco, é extra forte. Aínda así os mosquitos de aquí tamén son fortes de carallo e os mamóns non se deixan repeler nin con facilidade. O gracioso é que esa merdiña de bote que vedes enriba custa uns 10€ de media. Gracias á pequena queridiña atopei unha farmacia en área central onde custaba 6,90€. Despois do Nadal vin cun cargamento destes botes e aínda conservo 7. En fin, o Relec déixache un arrecendo enriba coma ningunha colonia do mundo é quen de facer e ademais déixache pegañento, pero resulta bastante mellor que non levar nada.

Cambiando de tema, preséntovos o cartón de leite nixerián.


É un leite alemán, nada comparable ó noso leite galego, pero é mellor que o leite holandés que ten por competencia en Lagos. Un cartonciño destes vén custando unhas 350 nairas, que vén sendo sobre 1,70€. Vimos queimando na casa uns 8 litros por semana. O extraño é cando che ve un nixerián comprando semellante cantidade de leite e queda superextrañado, xa que resulta que na súa casa beberán 5 litros de leite por mes.

Outro fiel compañeiro é o café.


Este era o bote mítico de Nescafé. Custaba uns 5€. Agora trouxeron o bote normal de cristal, que custa uns 7,5€. Por iso é polo que me estou pasando a unha marca local, Arocafé, que vén custando uns 4€ o bote. Como vedes, o café é artigo de luxo en Nixeria. E isto porque falamos de café soluble. Se nos imos a café de cafetera as cousas non é que melloren moito. Os 500g dun barato (e malo) tamén se contizan a uns 7,5€. Así comprenderedes que trouxésemos uns dez paquetes de café no Nadal dende a casa.

O zume de laranxa:


O zume Chivita. Marca nacional nixeriá. Ata ten a súa propia rúa e todo. Uns 1,10€ por cartón.

Como non. Cervexas:


A da esquerda xa a coñecedes. É A CERVEXA. É a única que me queda. Rematareina mentres vexo o Real Madrid - Sevilla. A outra é a cervexa nixeriá que máis me convenceu, anque só se merca nos supermercados, non a atopei en ningún bar. Outro día xa vos presento o resto de cervexas nixeriás.

Por último, presentarvos o pack de cereais. 1kg tamaño familiar. Sobre 6€, creo recordar.


Tócame ir ó ximnasio, manter o tipazo. Ata a seguinte!

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

E mismo assim!!!

2 Marzo, 2010

Inspirado por la última entrada del blog de mi amigo sevillano-egipcio Guillermo, http://sweetpeseta.blogspot.com/2010/02/los-sabios-locales.html, quería comentaros ciertas peculiaridades en el carácter del angolano:

En un restaurante. Llegas con cuatro o cinco más. Empieza cada uno a pedir lo que le parece. El camarero pondrá cara de que se está enterando, pero como nunca llevan libreta (debe estar prohibida por ley)…pues al minuto te vuelven para preguntar de nuevo…sin libreta claro.

En el super. Compras y te vas a hacer cola. Ya puede haber una persona esperando, o tener una fila más grande que la cola del paro, que la actitud de la cajera siempre será la misma. Pasará las cosas una a una como si de cada brazo le colgara una viga de hierro. Nunca veras a un angolano estresado.

En la villa o la oficina. Pasas por al lado de cualquier empleado, jardinero, lavacoches…le saludas y le das los buenos días. La respuesta siempre será la misma “sim, sim…obrigado” (si,si, gracias) con un gesto de reverencia.

En un restaurante. Pides un plato con patas fritas. El camarero te dice que no tiene. OK. De pronto ves que llevan a otra mesa un plato con una carne y patatas fritas. Ahhhh claro….entonces lo llamas de nuevo y le dices que quieres un filete con patatas pero sin el filete. Se te queda mirando como si le hablaras en chino. Se lo explicas y entonces sí, sí que había patas fritas.
O en el mismo sentido. Buenas, que tenéis para petisquar (picar). Tenemos ---- y ----. ¿Nada más? No. Al momento ves otra cosa por ahí en alguna mesa. Oye, no decíais que no teníais nada más. Claro, nada más apara petisquar, eso es para cenar.

Por la noche de fiesta. Vas a cualquier sitio en coche. Cuando aparcas siempre te sale lo que en España (o en Málaga por lo menos) llamamos “un gorrilla”. Le dices que sí, que luego hablamos. Vuelves y el tipo te dice que son “x” Kwanzas. ¿Cómo? Le intentas explicar en tu portuñol, más ñol que portu a esas horas, que él no puede marcar el precio, que le darás lo que a ti te parezca, que el sitio ese es público, etc…. (esta situación puede terminar de muy diferentes maneras, sobre todo dependiendo del grado de alcoholemia que los actores en cuestión lleven).

Mas allá de estos detallitos jaja, el angolano es un tipo calmado, amable, y un poco payasete, vamos que siempre gesticulan y exageran en todas su reacciones. Y la angolana?, pues ellas son muy guapas por lo general, y bastante curvosas, pero hay dos clases diferenciadas. La de clase alta bien posicionada. A esa los blanquitos se la pelan, ella tiene demasiada clase para eso. Y luego la más de la calle o “malucas”. Estas se muestran algo más receptivas. Estas sí que se pirran por los pulas (blancos).
Ondo segi, aio.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

+ lerias de Lagos

28 Febrero, 2010

Ola rapazas e rapaces!

Por Lagos sigo eu agardando que chegue o día 30 de marzo, cando collerei un avión de Iberia que agardo me achegue ata a miña Terra. Mentres tando, sigo contando marabillosas cousas deste universo paralelo que é Nixeria.

En Lagos en concreto son peculiares co tema da limpeza. Ves lixo amoreado polas rúas, e cando andas con nixeriáns ves como non teñen ningún problema en tira-las cousas á rúa. Por exemplo, o chófer que nos achegara ó Drill Ranch en Calabar (ve-las entradas do blog de decembro) non tivera o máis mínimo reparo en tirar os envoltorios das cousas que comía ó chan, e iso cando estabamos no rancho, un entorno natural, onde se respecta perfectamente a natureza e onde (dos poucos lugares que vin así en Nixeria) había contedores nos que bota-lo lixo.

O caso é que en Lagos non teñen barrendeiros que vaian limpando as rúas tódolos días. Aquí empregan outro método. O último sábado de cada mes é o que lle chaman "Sanitation Day". E que fan neste día? Prohiben a circulación de vehículos dende as 6:00 ás 10:00 e sacan ós barrendeiros ás rúas para tentar limpalas, ou cando menos para amorea-lo lixo nunha das esquinas da rúa. O caso é que o sábado temos clases de francés de 10:00 a 14:30, incluso os días de Sanitation Day. Non obstante, nun destes días os nixeriáns, que tampouco destacan en xeral por seren moi puntuais, teñen a escusa para comeza-las clases máis tarde e chegan cara as 11:00-11:30. A gracia vén cando pretenden rematar as clases ás 15:00-15:30, sobre todo se estás agardando polos compañeiros de clase dende as 10:15. En fin, Nigeria is different!

Á volta destas clases, este último sábado, paramos a compra-lo pan nun local onde vin algo que me sorprendeu. Unha furna pedindo cartos...para os pobres nixeriáns?pois non, para a policía de Lagos, para mellora-la seguridade na zona. Aquí, parece ser, que o salario medio dun policía vén sendo duns 100-150€ ó mes, de aí que fagan os seus controis nocturnos na busca de brancos ós que saca-los cartos. Vamos, de fondos non van moi sobrados.


Continuando con curiosidades nixeriás, preto da casa témo-lo Palms Shopping Centre, un centro comercial decente onde recentemente abriu o seguinte establecemento.


Por último por hoxe, reseñar que en Lagos vin un dos restaurantes que máis me chamou a atención. Se estou acostumado a que os restaurantes chineses sexan dos máis cutres que se poden ver, en Lagos ocorreo o contrario. Un dos restaurantes e local de copas máis glamurosos da cidade é un chinés (Sai-Pan ou algo así).


En breve máis informacións nixeriás.
Saúdos.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

E mismo asim!!!

26 Febrero, 2010

Inspirado por la última entrada del blog de mi amigo sevillano-egipcio Guillermo, http://sweetpeseta.blogspot.com/2010/02/los-sabios-locales.html, quería comentaros ciertas peculiaridades en el carácter del angolano:

En un restaurante. Llegas con cuatro o cinco más. Empieza cada uno a pedir lo que le parece. El camarero pondrá cara de que se está enterando, pero como nunca llevan libreta (debe estar prohibida por ley)…pues al minuto te vuelven para preguntar de nuevo…sin libreta claro.


En el super. Compras y te vas a hacer cola. Ya puede haber una persona esperando, o tener una fila más grande que la cola del paro, que la actitud de la cajera siempre será la misma. Pasará las cosas una a una como si de cada brazo le colgara una viga de hierro. Nunca veras a un angolano estresado.


En la villa o la oficina. Pasas por al lado de cualquier empleado, jardinero, lavacoches…le saludas y le das los buenos días. La respuesta siempre será la misma “sim, sim…obrigado” (si,si, gracias) con un gesto de reverencia.


En un restaurante. Pides un plato con patas fritas. El camarero te dice que no tiene. OK. De pronto ves que llevan a otra mesa un plato con una carne y patatas fritas. Ahhhh claro….entonces lo llamas de nuevo y le dices que quieres un filete con patatas pero sin el filete. Se te queda mirando como si le hablaras en chino. Se lo explicas y entonces sí, sí que había patas fritas.
O en el mismo sentido. Buenas, que tenéis para petisquar (picar). Tenemos ---- y ----. ¿Nada más? No. Al momento ves otra cosa por ahí en alguna mesa. Oye, no decíais que no teníais nada más. Claro, nada más apara petisquar, eso es para cenar.


Por la noche de fiesta. Vas a cualquier sitio en coche. Cuando aparcas siempre te sale lo que en España (o en Málaga por lo menos) llamamos “un gorrilla”. Le dices que sí, que luego hablamos. Vuelves y el tipo te dice que son “x” Kwanzas. ¿Cómo? Le intentas explicar en tu portuñol, más ñol que portu a esas horas, que él no puede marcar el precio, que le darás lo que a ti te parezca, que el sitio ese es público, etc…. (esta situación puede terminar de muy diferentes maneras, sobre todo dependiendo del grado de alcoholemia que los actores en cuestión lleven).

Mas allá de estos detallitos jaja, el angolano es un tipo calmado, amable, y un poco payasete, vamos que siempre gesticulan y exageran en todas su reacciones. Y la angolana? Aihhh la angolana!!!! Jaja., pues ellas son muy guapas por lo general, y bastante curvosas, pero hay dos clases diferenciadas. La de clase alta bien posicionada. A esa los blanquitos se la pelan, ella tiene demasiada clase para eso. Y luego la más de la calle o “malucas”. Estas se muestran algo más receptivas. Estas sí que se pirran por los pulas (blancos).


Ondo segi, aio. (no se muy bien que significa esto, debe ser algo así como "que la paz sea con vosotros colegas")

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Comunicado oficial.

23 Febrero, 2010

Sirva esta entrada para dejar constancia de mi retirada definitiva del mundo de las motos. Ha sido una carrera corta que se resume en 5 caídas en un par de meses de grandes premios, ni el mismísimo Sete iguala mi palmarés!!!! Mi equipo de mecánicos (los de la tienda india) se congratulan de mi abandono al ser descargados de casi todo su trabajo. A toda mi legión de fans, que tan fervientemente han seguido mi corta carrera, sólo que me queda agradecerles su apoyo. Lamento no haber podido dedicaros esa victoria (día sin caerme) que tanto ansiaba. A partir de ahora sólo queda confiar en que Lorenzo, Pedrosa y compañía puedan paliar con sus victorias el vacío que para el motociclismo supone mi retirada. En mi memoria quedarán siempre aquellos momentos de gloria (los tres días que tarde en caerme por primera vez), en los que sentía que una gran carrera estaba por venir.

Siempre vuestro,

José Luis Cerezo.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

11!

19 Febrero, 2010

Pois só queda 1 pos 12...

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados