Blogs de los Becarios ICEX, Organismos Autonómicos y Cámaras de Comercio


Book Hostels Online Now

Archivo de la categoria '- África Subsahariana'

Malaria

3 Septiembre, 2010

O pasado 29 xullo ía volver á casa. Voo de Iberia que saía de Lagos ás 21:00 para aterrar en Madrid ás 03:00. Do 8 ó 22 de xullo estiveron aquí Julio e Rubén, dous compañeiros de chollo de Madrid que viñeron para actualiza-la plataforma informática da oficina.

O luns 19 de xullo, con case todo rematado, tocou ir ó partido dos luns. Estivemos xogando case tres horas e rematei o partido moi canso. Por isto, cando ó día seguinte, cara a 13:00, comezou a doerme a cabeza non pensei que fose outra cousa máis que a falta dunha pequena soneca.

Comezo a atoparme un pouco peor, creo que teño algo de febre, pero malo será. Anque claro, en Nixeria, unha das zonas onde máis xente mata a malaria cada ano, pois non está de máis preocuparse, tendo en conta que é unha enfermidade chunga que mata máis de un millón de persoas cada ano (http://gl.wikipedia.org/wiki/Malaria).

O conto é que chego á casa, e xa estou sen fame, cousa bastante rara cando, como tódolos días de traballo levaba unhas sete horas sen comer. Total, atopándome mal, vou durmir un chisco, a ver se iso me espabila máis. Nese momento teño una das sensacións máis típicas da malaria pero bastante estraña. Notas que ardes por dentro pola febre pero comezas a ter frío. Consecuencia, a botar a soneca a 30º con pixama longo.

Ó espertar as sensacións non eran mellores. Seguía coa dor de cabeza e coa febre. Nese momento xa comezas a desexar ter malaria, algo perfectamente tratable en Nixeria. Porque como sexa algo que requira unha operación sinxela, como a apendicite, cago pola pata abaixo. Como mostra do nivel médico de Nixeria, convídovos a le-la seguinte ligazón:


Explica que onte mesmo produciose o primeiro transplante exitoso de cadríl en Nixeria. Vamos, que confianza non me dá moita.

Total, rápido co chófer a unha clínica a que me fagan a proba da malaria. Chegamos a unha clínica de Lagos onde che dan os resultados das probas en cinco minutiños (hai hospitais que tardan un día) e a doutura hindú que me atendeu amablemente confírmame que teño malaria. Total, durante catro días a chutes de pastillas, chegando a tomar dezaoito pastillas nun día e coma novo.

As miñas pastillas antimaláricas: (as outras eran paracetamol e outra para o estómago). Total pola consulta e as pastillas, 25000 nairas (135€). A coña, que pastilals que salvarían centos de vidas ó ano custan a un nixerián, que viven cunha media de 2€ ó día, uns 12€...


Por sorte non me volvín atopar mal. Contan que o importante da malaria é collela canto antes. Eu estiven perfectamente ben os días seguintes, ata fun a traballar (era iso ou quedar sete horas na casa sen lus). O único problema que notei foi que me atopei máis canso do normal ó cargar unhas caixas na Ofi.

En fin, trala malaria a seguir traballando, outra proba o luns 26 para confirmar que xa eliminara por completo a infección. O 29 á casiña, o 5 a París, o 12 de volta a Lagos con Silvia e o 29 de setembro de volta definitiva á casiña. Mentre tanto, temos a neveira así de fermosa:


Que bonitiñas as 1906 e as Estrellas! Do resto, hai cervexas nixeriás (Harp (boa), Star (normal) e Gulder (para casos de necesidade)), beninesa (Castel, boa), Guinness, Smirnoff Ice, chocolate Milka, vamos que nos coidamos ben!!

Saúdos!!

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Paris coa Pequena

29 Agosto, 2010

Como non todo ía ser África, tocaba facer unha visitiña con Silvia á cidade do amor: Paris. E alóá estivemos do 5 ó 10 de agosto. Hoteliño preto da Torre Eiffel e paseos por Paris. A sorpresa foi que África non se botaba tanto de menos, pois en Paris semella que tamén hai un bo número de africáns.

En fin, uns paseos por Notre-Dame, Versalles, Montmatre, e o 12 tocaría volver a Lagos, e Silvia comigo, pero iso xa será outra historia...

Ata a seguinte!




Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Volta á normalidade (de momento)

25 Agosto, 2010

Ola!

Tiña o blog un pouco abandonado a verdade. Precisaba dunhas vacacionciñas e da compaña da Pequena e a verdade é que o último mes non tivo mal.

Primeiro, unha de traballo, o 29 de xullo collía un voo á casa. O martes 20 de xullo dinme que teño malaria...cojonudo; o día 26 de xullo reventa un dos servidores da Ofi. Vamos, que tiña un dos mellores momentos para marchar un tempiño de vacacións.

Pero como tocaban, o 29 de xullo rumbo á casa, o 30 dous intentos de despegue no voo Madrid-Santiago e, por fin, casiña, Pequena, afillado e resto da familia e amigos.

Visita con Silvia a Paris entre o 5 e o 10, e logo volta a Lagos. E felicitade a Silvia, veu 12 días a Lagos cmigo, os mellores do ano aquí para min.

En fin, xa contarei con máis detalle en breve.
Deica.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Pasando el tiempo…

23 Agosto, 2010

Hoy, más de dos semanas después de mi última entrada me siento aquí delante del ordenador con la intención de escribir algo nuevo en el blog, pero sin ninguna idea de lo que hablar.

Así, a bote pronto, se me ocurre, que podría decir que nada pasó después de mi primer robo, ahí se quedó la cosa, como una anécdota más. Que al siguiente finde estuve en Benguela, que es la 2ª ciudad más grande de Angola tras Luanda, aunque no tiene nada que ver, es mucho mas pequeña, tranquila, sin tráfico, otro mundo la verdad...tras todos mis viajes de este año, aún sigo sin ver nada parecido a Luanda en África (en la pequeña parte que yo conozco claro). También podría decir que aquí también el mes de agosto es más tranquilo, no al nivel de España, pero hay mucha gente fuera y claro, menos presión desde arriba. O claro, como de trabajo no te vas a poner a hablar, también podrías mencionar que sientes que últimamente el tiempo vuela, y que aunque los problemas por aquí nunca cesan, ya con la meta tan cerca, todo se toma con mucha más calma. También podrías comentar algo sobre este pasando finde ya muerto. Caboverdiano el viernes, Cumple familiar el sábado con Tania y otros amigos (Diós, que espectáculo de amiga que tiene Tania, y te la presenta ahora, que te vas en dos días, si es que...), y barbacoa en la villa el domingo con Rodri de anfitrión. Muy rico todo (incluyendo mi tortilla, todo hay que decirlo!!!). De que más podrías hablar??? Pues que acabándose este año, ya hay que ir pensando en que vamos a hacer el próximo, pudiendo quedarte en Angola, volver a España, o probar algún otro sitio de los miles que te quedan por conocer. Como tampoco dependerá, en cualquier caso, enteramente de tu voluntad, pues tranquilamente, todo se andará. Cualquier opción mencionada podría ser interesante.

En conclusión, muchas cosas que acontecen, pero nada de especial relevancia. Por tanto, esperaremos unos días más a que haya algo de más enjundia que contar. Ya se sabe, aquí en Luanda, de todo pude pasar. Estaré expectante aver que toca lo próximo.

Besos y abrazos.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

17!

19 Agosto, 2010

Pois iso, 17!

E por fin o celebro coa Pequena, que anda de visita por Lagos. Desculpade por non escribir neste último mes, pero as vacacións e a vagancia é o que teñen.

Saúdos.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Afeitandome la lengua…

7 Agosto, 2010

Sábado. 05:09am. Acabo de llegar de una noche de fiesta. Hasta ahí nada noticiable. Sin embargo, hoy no fue una noche cualquiera. Hoy la sangre te hierve demasiado como para dormirte del tirón, como seria lo normal. Así que como me tengo que desahogar de alguna manera, aquí va mi relato de hoy…

A las 8 de la tarde estás megatirado en el sofá con ganas de poca cosa. Como la programación de TVE Internacional está como está (Gente, España Directo…), pues te pones un par de capítulos de It Crowd que son como un seguro de vida, por muchos que los hayas visto tropecientas veces, te sigues partiendo el culo. En estas que llega a casa el Javi, que ya te engaño la noche anterior, y que aún todavía sigue con los colmillos afilados. Total, que como tú también eres un tipo demasiado fácil, te pegas una ducha y venga, vamos que nos vamos. En ese momento ya intuías que la noche sería larga, y hoy por 1ª vez te llevas una chaqueta (tu mítica Adidas verde con la huella en la espalda), porque, aunque tú seás un tipo pelín caluroso, por las noches ya refresca bastante (en ese momento no pensabas que ya no la traerías de vuelta).

Como de la que llegas a la ilha, el restaurante al que os dirigíais ya estaba fechado, pues nada, os acopláis a la roulotinha (puesto ambulante donde te tomas una birrita por menos de 1€ y una burger por unos 5€) de al lado. A gusto la verdad. En estas que a los ya presentes (Javi, Juanito Aja, Oriol y el menda) se unen sucesivamente Alejandro, Juambri y Pedro. De ahí al Caboverdiano, mítico sitio con música en directo donde ya están Tania (estupenda y guapísima como siempre) y Osvaldo, y en un rato Ibon. Aquí ambiente in crescendo, y whyskazo uno tras otro (ahora que pienso, quizás este relato debería llevar un par de rombos jaja, y eso que todavía no nos hemos metido en vereda!!!). Con el paso del tiempo, empiezan a producirse bajas (la 1ª del impresentable del Javi, que poca vergüenza!!!!) y al final nos quedamos los incombustibles (por la edad lo digo claro) Pedro y Juambri, Alejandro y eu. Como las ideas no están muy claras, nos vamos a uno de esos locales donde se liga demasiado fácil (que sean 3 los rombos!!!). Ahí ya, de la que entras ya te intentan robar, aunque escapas sin problema. Te tomas un par de birras, y después, ya con la moral subida, hacéis una última tentativa en el Palos, que está cerca. Tentativa negativa. Así que toca asumir la realidad, es hora de volver a casa.

Has repetido hasta la saciedad (quizás demasiado) que en Angola no hay ningún problema de seguridad, y que haces todo lo que quieres cuando quieres. Conclusión precipitada, como todas las que hagas!!! (Uno se cree que por llevar viviendo un tiempo en un sitio ya lo sabe todo). Total, que de vuelta al coche, el mismo grupito de antes se te echa encima, y tú con una mano metida en cada bolsillo, aguantas la embestida hasta que aparecen unos coches, con el simple daño de que llevas medio pantalón descosido y estas tirado en el suelo. Aquí claro está, como eres más gallito que nadie, te crees que ya ganaste la batalla, y lanzas todo tipo de provocaciones verbales. Después hacéis el camino hacía el coche de Juambri, en el de Pedro, para simplemente recoger la chaqueta que antes dejaste en el 1º. Y antes iniciar el camino definitivo de vuelta, pues otro poquito de vacile a los gatunos (ladronzuelos). Resultado: uno de ellos responde a tus provocaciones, y te tanga la chaqueta que todo sea dicho, la llevas colgando del hombre tal como si estuvieras paseando por el paseo marítimo de Málaga. Aquí nos cagamos en su puta madre varias desde el coche, pero cuando ya cogió una piedra con la mano, se acabó la peli.

En estas llego a casa con la sangre hirviendo, aunque ya más tranquilo (cuanto me queda por aprender Dios!!!). Igual que pienso que de buenas ganas le hubiera ------- al gatuno de los cojones, también se que, con todo, escapamos bien. Perdidas: una chaqueta, y la media hora que tardará mi madre en coser el pantalón. Ganancias: una nueva experiencia que me dice que con humos y orgullo barato no se gana nada.

Disculpas por el vocabulario, y buenas noches.

Pd. Publicado el sábado por la tarde, pero versión 100% fidedigna de lo escrito justo después de llegar de fiesta. Nada de censura.

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Calma tensa en el 16 de Jaime Cortesao…

26 Julio, 2010

De vuelta a mi rutina diaria, una vez pasado el palizón de la Filda, me encuentro aquí en mi ordenador del despacho un poco con ganas de nada. Es normal supongo, después de la tempestad siempre viene la calma. Los días pasados fueron de bastante movimiento. Todo empezaba a la hora de siempre, sobre las 6:30, cuando nos levantábamos para venir a la oficina. Luego más tarde, sobre las 12 o 13h (la feria duraba entre 14h y las 21h), nos íbamos al reciento ferial que sin estar muy lejos, pues requería de una hora de coche (sí, por el engarrafamento). Allí, sin ninguna misión concreta, más allá de prestar asistencia a las empresas españolas que lo pidieran, y algo de apoyo logístico, (ósea, básicamente se trataba de estar), pasabas las horas hablando con unos y con otros, visitando otros pabellones, atendiendo a los que acudían a la zona oficial...Por diferentes motivos, el stand de los vinos, y el contiguo de Ramón Vizcaíno de mi colega Juambri fueron los que más visité. Luego también departí bastante con nuestro visitante de los tubos jaja, otro tipo vasco que conozco y que me cae de puta madre. He de reconocer que he conocido muchos últimamente y todos me caen bien, ¡son buena gente los vascos! (sólo falta que algún día una vasca me haga algo de caso). Más allá de todo eso, la feria corrió sin grandes novedades, aunque, a pesar de que las fotos con motivo mundialista que presidían nuestro stand causaron furor entre los visitantes, al final no nos llevamos el "leon de oro" (premio que cada año se da al mejor pabellón internacional, y que nos habíamos llevado los últimos años), que fue a parar a las manos de Alemania, cuyo pabellón ciertamente lo merecía, y claro, no lo podemos ganar todo.

Y así, tras unos días de mucho estrés nos plantamos en este lunes 26 de julio de mucha calma, con un poco de bajón, aunque con muchas cosas por hacer y resolver, y con otras que pensar. Mañana me pondré con todo ello.

Besos y Abrazos

vista general de la entrada al pabellón de España

con una de nuestras secretarias

mi querida compañera Tania con la selección de fondo


el de Fuentealbilla no podía faltar


el equipo completo de becarios con nuestro analista y amigo Vasco

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

16!

19 Julio, 2010

16!

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Badagri

18 Julio, 2010

Ola!

Esta última semana estiven a traballar un chisco. Resulta que viñeron dous compañeiros da división informática, dende Madrid, para actualiza-los equipamentos informáticos da Ofi. Estes dous compañeiros son Julio e Rubén. Chegaron a Lagos o día 8 e estarán por aquí ata o 22. Así que, tendo novos compañeiros de viaxe, tocaba dar un novo paseo, ata Badagri, outro povo que se atopa preto de Lagos.



Que hai en Badagri? Pois, antigamente, foi un dos maiores portos de venda de escravos en África. Badagri, xunto con Ouidah, en Benín, e outro porto en Senegal, foron os maiores centros de trata de escravos neste continente.

Pois para Badagri saimos, cara as 9:30 da mañá. Comezamos como sempre por aquí, tráfico. O bo, que de vez en cando ves no medio do tráfico cousas como esta, camións que caen a cachos pero que teñen unha perfecta porta de madeira.



Chegamos a Badagri, e aquí que leria hai? Pois unha casiña pequena dunha habitación onde teñen un par de cadeas e uns debuxos. O gracioso, os tres guías, que nos cobraban só ós brancos (estaban Stevie e Mike connosco) por levarnos a tódolos sitios, e nós que non queriamos:
- Ides á antiga praza onde estaba o mercado de escravos!
- Pero queda algo dese mercado?
- Sí unha tarima onde vendían...
- Vamos, que me vas dicir que un muro derruído de calquera casa é a maior reliquia de por aquí.
- ...

Total, vímo-lo museo e escapamos deses guías. Basicamente, contáronnos como os branquiños chegamos a África e pagando catro pesos ós reis locais convencémolos para que nos vendesen á xente do povo como escravos. Á saída do museo, pelexa de cabuxas (en recordo dunha cabuxiña).


Tras iso, visita ó punto de non retorno. Travesía de cinco minutos en barco para cruza-la lagoa e e un paseíño duns quince minutos (iso dicían) ata o punto de non retorno. No camiño atopariamo-lo pozo do que facían beber ós escravos para volvelos obedientes. Problema, estamos na época de choivas en Nixeria e o xoves e o venres chovera un pouco, polo que medio camiño asolgado. Aquí nos vedes abríndonos paso no medio da xungla.


E aquí co famoso pozo.


Así seguimos o camiño que percorrían hai centos de anos os escravos aquí. A verdade, é que vin unha das mellores paraxes en Nixeria nos meus dez meses aquí.



Total, chegamos ó punto de non retorno ou do destino descoñecido, chamado así por dous motivos. O primeiro, que cando os escravos saían de aquí sabían que nunca ían volver a África. O segundo, porque cando saían de aquí, os escravos, non coñecían cal sería o seu destino.


E aquí a porta que simboliza o punto de non retorno. A verdade, a viaxe por aquí, como xa dixen, do mellor que fixen en Nixeria. A mágoa, como sempre neste pais, algo pasa que jode o que está ben. Resulta que Badagri é un dos lugares, en principio, turísticos de Nixeria. Pois ben, non só é que descoiden a porta de non retorno, senón que a teñen nunha praia preciosa que dá ó océano atlántico e téñena toda chea de lixo e merda.

Ademais, na imaxe da porta, podedes ver que lle falta un cacho metálico, que sabe deus onde foi parar. A mágoa é que hai unha grande diferenza con Ouidah, en Benín, Alí, estaba a porta que simbolizaba o punto de non retorno coidada e nun entorno natural limpo, aquí está todo que parece que cae e che de lixo. Por algo dicían que Benín era o paraíso comparado con Nixeria.


O océano Atlántico, chegando con forza, e pouco máis quedaba que volver ó povo.


Outra das atraccións turísticas de Badagri era esta casiña, que parece ser que data do ano 1843 e é a construción con dous andares máis antiga de Nixeria. En fin, non puidemos entrar porque estaba pechada, a pesar de que cha vendían como un dos principais activos turísticos da zona.


Total, a repór forzas nun bar local e á praia de Badagri, onde os nixeriáns nos volveron dar mostra dunha grande hospitalidade cos estranxeiros, negros entran gratis e brancos pagamos.


Ata a seguinte!

Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados

Aniversario da Pequena!!!

16 Julio, 2010

Pois iso, a Pequeniña está hoxe de aniversario! Parabéns!!


Publicado en - África Subsahariana, Becarios, África | Comentarios Cerrados